Blog honekin bukatzeko momentua da, eta horretarako, azken begirada bat emango diegu gure sarrera guztiei. Blog hau hiru zatitan edo tailerretan banatu dezakegu, "nola ikasten dut", "Generoa eta IKT-ak", eta "Hiritartasun digitala".
Hasteko, "Nola ikasten dut" tailerran, galdera batzuei erantzun nituen, proiektua nola lantzeko pentsarazteko.
Ondoren, zenbait argazkien artean, Hodei Kaiolatutakoa aukeratu nuen beste hausnarketa bat egiteko.
Hurrengo pausua, konpetentzia digitalaren arabera ikastea zen, eta horretarako, bi bideotetatik ateratako informazioa erabiliz, teknografia bat egin genuen. Ondoren, beste teknografia bat egin nuen, lehen erantsundako galderak eta artikuluekin lotuta. Beste aldetik, kartografia bat ere egin genuen, eta horri buruzko hausnarketa bat. Beste post batean, kartografia hori azaltzen duen Qr kodea, eskegi nuen.
Bigarren tailerran, bi filma ikusi genituen, genero rolak hezkuntzan duten alde iluna ikusiz eta hausnartzen. Alde batetik, "la caza" filma ikusi genuen, non irakasle gizon baten arazoak ikus ditzakegu, eta beste aldetik, "Lawrence anyways" filman, emakumeak aurkitzen dituzten ostopoak aztertzeko aukera izan genuen.
Tailerrarekin bukatzeko, makey-makey tresna erabiliz, artefaktu bat egin genuen taldeka, non filmetan ikusitako rolak aztertzen genituen.
Azken tailerra, "Hiritartasun digitala", internetari konektatuta egoteari buruz doa, eta lau hausnarketaz osatuta dago. Lehenengoa, "conectados", Jordi Évole-n "Salvados" telesaioko episodio bati buruz doa, eta mugikorrarekiko adikzioa aztertzen du. Bigarrenean, "on eta off momentuak", nire buruari galdetzen diot ea noiz nagoen konektatuta. Hirugarrena, "la ilusión de una vida sin internet", mugikorrak, lanari buruzko, lanetik kanpo duten eraginari buruz, hitz egiten du. Azkenik, "PRIVACY" hausnarketan, pribatasunaren garrantziari buruz hitz egiten dugu.
Hau izan da guztia, espero dut informazio guzti hau zuen gustokoa izatea, eta eskerrik asko hemen egoteagatik ^^.
2018(e)ko ekainaren 7(a), osteguna
PRIVACY
Hiritartasun digitala bukatzeko, Gleen Greenwald-en TED talk baten hausnarketa bat egingo dugu, non pribatasunari buruz hitz egingo dugu, gai bat gero eta garrantzitsuagoa dena, batez ere, Facebook eta Estatu batuko gobernuak agerian jarri duten informazia kontuan hartzen badugu. Interneta, gaur egun, masa espioitza tresna bat da.
Gizartea, eta prozedura hauek bultzatzen dituzten pertsonek, mundua bi zatitan banatzen dute. Alde batetik, jende txarra dago, eta haiek pribatasuna nahi dute gauza txar horiek izkutatzeko. Beste aldetik, jende ona, ez du beldurra, zeren eta haiek ez dute ezer egiten eta ez zaie inporta norbaitek haien bizitzari buruz jakitea.
Pentsamendu hau, Glenn-en hitzetan, automespretxu hizugarria da. Guztiok daukagu informazioa zabaltzeko nahia, horregatik hitz egiten dugu eta sare sozialak erabiltzen ditugu. Baina aldi berean, pertsona guztiek daukagu zerbait izkutatzeko, zeren eta arauak apurtzea, gure naturan dago. Gure gizartea presio handia jartzen du guztiok era berberan portatzeko, eta normatik kanpo egoteko, gure pribatasuna erabiltzen dugu.
Greenwald esaten duenez, gizakiak animali sozial bat gara, eta gure gizartean daukagun arauak jarraitzen ditugu, besteek begiratzen ari direlako. Norbait begiratzen dagoela jakiten badugu, gure portaera aldatzen da, eta bere hitzetan, "mass media" bihurtu da adimenaren prisioa, egiten duguna guztiok jakingo dutela pentsatzean, gure portaera limitatzen dugu automatikoki.
Pribatasuna gaur egun ia ezineskoa da. Guk sareetan idazten dugun guztia, norbaiten idatzita geratzen da, eta informatiko batek erraz aurkitu ditzake mezu horiek. Gauza bera gertatzen da whatsapp, edo google-kin. Edozer bilatzean, edozer esatean, norbait, nahi badu, entzun dezake. Zuri buruz guztia ikasi ahal du zuk ezer jakin gabe, eta zure iitzia eskatu gabe. Gobernu eta tiranoen tresna onena bihurtu da. Gure eskuetan dago hori gelditzea, bai benetako pribatasuna eskatuz, bai arau sozialak aldatzen eta besteen alde "lotsagarriak" onartzen.
Gizartea, eta prozedura hauek bultzatzen dituzten pertsonek, mundua bi zatitan banatzen dute. Alde batetik, jende txarra dago, eta haiek pribatasuna nahi dute gauza txar horiek izkutatzeko. Beste aldetik, jende ona, ez du beldurra, zeren eta haiek ez dute ezer egiten eta ez zaie inporta norbaitek haien bizitzari buruz jakitea.
Pentsamendu hau, Glenn-en hitzetan, automespretxu hizugarria da. Guztiok daukagu informazioa zabaltzeko nahia, horregatik hitz egiten dugu eta sare sozialak erabiltzen ditugu. Baina aldi berean, pertsona guztiek daukagu zerbait izkutatzeko, zeren eta arauak apurtzea, gure naturan dago. Gure gizartea presio handia jartzen du guztiok era berberan portatzeko, eta normatik kanpo egoteko, gure pribatasuna erabiltzen dugu.
Greenwald esaten duenez, gizakiak animali sozial bat gara, eta gure gizartean daukagun arauak jarraitzen ditugu, besteek begiratzen ari direlako. Norbait begiratzen dagoela jakiten badugu, gure portaera aldatzen da, eta bere hitzetan, "mass media" bihurtu da adimenaren prisioa, egiten duguna guztiok jakingo dutela pentsatzean, gure portaera limitatzen dugu automatikoki.
Pribatasuna gaur egun ia ezineskoa da. Guk sareetan idazten dugun guztia, norbaiten idatzita geratzen da, eta informatiko batek erraz aurkitu ditzake mezu horiek. Gauza bera gertatzen da whatsapp, edo google-kin. Edozer bilatzean, edozer esatean, norbait, nahi badu, entzun dezake. Zuri buruz guztia ikasi ahal du zuk ezer jakin gabe, eta zure iitzia eskatu gabe. Gobernu eta tiranoen tresna onena bihurtu da. Gure eskuetan dago hori gelditzea, bai benetako pribatasuna eskatuz, bai arau sozialak aldatzen eta besteen alde "lotsagarriak" onartzen.
"La ilusion de una vida sin internet"
Gaur, Evgeny Morozov-en artikulu bat aztertuko dugu, Hiritartasun digitala tailerrari jarraituz.
Evgeny Morozov, hasten da Frantzian ezarri den lege bati buruz hitz egiten, "el derecho a desconectar" izendatu dutena. Lege honen arabera, langileek, ez dute mugikorrari begiratu behar lan mezuak erantzuteko lan egiteko orduetatik kanpo (nahi ez baduta, noski). Enpresa asko, era honetako arauak jartzen hasten ari dira, nahiz eta lege hau haien herrialdeetan ez egon. Baina, benetan deskonektatu dezakegu?
Lanetatik kanpo komunikazioa limitatzea oso zaila da, eta baliabide garrantzitsua da lanpusto askotan. Gure gizartea ohituta dago komunikazio instantaneora, eta ez zaigu gustatzen oztopoak aurkitzea. Adibide bat jartzeko, duela urte batzuk, nire ingelesa irakasleari, bere buruzagia mugikorra bat erostea eskatu zion, zeren eta ezineskoa zen berarekin kontaktuan egotea.
Morozov-ek, deskonektatzeko eskubidea zalantzan jartzen du, eta abstinentziarako eskubidearekin konparatzen du. Arazoa beste aldetik datorrela dio, eta sare sozialei buruz hitz egiten du. Tailer honetan adikzioari hitz egin dugu, eta ha beste adibide bat bezala ikus dezakegu.
Beste aldetik, lan txikietan eskubidea ezineskoa dela aipatzen du, zeren eta, adibidez, banatzaile bezala lan egiten baduzu, premiazko zerbait bidaltzeko prest egon behar zara, eta lanpostu txiki askoetan, gauza berbera gertatzen da, baliabide onegia da antolatzeko eta komunikatzeko.
Bukatzeko, nire iritzia partekatuko dut. Dagoeneko, ez gara inoiz deskonektatuta egongo. Sareak eta interneta, gure munduaren parte bat da, eta ezineskoa atzera eman. Hala ere, limiteak jarri behar ditugu, eta guztion artean lan egin behar dugu teknologiaren erabilera on bat egiten.
Evgeny Morozov, hasten da Frantzian ezarri den lege bati buruz hitz egiten, "el derecho a desconectar" izendatu dutena. Lege honen arabera, langileek, ez dute mugikorrari begiratu behar lan mezuak erantzuteko lan egiteko orduetatik kanpo (nahi ez baduta, noski). Enpresa asko, era honetako arauak jartzen hasten ari dira, nahiz eta lege hau haien herrialdeetan ez egon. Baina, benetan deskonektatu dezakegu?
Lanetatik kanpo komunikazioa limitatzea oso zaila da, eta baliabide garrantzitsua da lanpusto askotan. Gure gizartea ohituta dago komunikazio instantaneora, eta ez zaigu gustatzen oztopoak aurkitzea. Adibide bat jartzeko, duela urte batzuk, nire ingelesa irakasleari, bere buruzagia mugikorra bat erostea eskatu zion, zeren eta ezineskoa zen berarekin kontaktuan egotea.
Morozov-ek, deskonektatzeko eskubidea zalantzan jartzen du, eta abstinentziarako eskubidearekin konparatzen du. Arazoa beste aldetik datorrela dio, eta sare sozialei buruz hitz egiten du. Tailer honetan adikzioari hitz egin dugu, eta ha beste adibide bat bezala ikus dezakegu.
Beste aldetik, lan txikietan eskubidea ezineskoa dela aipatzen du, zeren eta, adibidez, banatzaile bezala lan egiten baduzu, premiazko zerbait bidaltzeko prest egon behar zara, eta lanpostu txiki askoetan, gauza berbera gertatzen da, baliabide onegia da antolatzeko eta komunikatzeko.
Bukatzeko, nire iritzia partekatuko dut. Dagoeneko, ez gara inoiz deskonektatuta egongo. Sareak eta interneta, gure munduaren parte bat da, eta ezineskoa atzera eman. Hala ere, limiteak jarri behar ditugu, eta guztion artean lan egin behar dugu teknologiaren erabilera on bat egiten.
On eta Off momentuak
Hiritartasun digitala tailerran, hurrengo pausua nire bizitzan ze momentuetan nago konektatua, edo "On", eta noiz nago "Off", edo sareetatik kanpo aztertzea da.
Hasteko, esan behar dut nit teknologiazale bat naizela. Makinak, ordeagailuak eta mugikorrak gustatzen zaizkit eta haiek erabiltzea ere. Hau dela eta, denbora asko pasatzen dut ordenagailuan, etxean nagoen denbora gehiena, egia esanda. Hala ere, askotan ez nago bereziki "konektatuta". Ordenagailua funtzio asko ditu, eta niretzat, adibidez, liburutegi bat izatea, haietako bat da. Irakurtzeak asko gustatzen zait, eta egunero zerbait iraurtzen nago, askotan mugikorrean ere. Hori dela eta, egoera hori On edo Off bada, ez nago seguru. Ez nago inorekin konektatua, liburu hori inprimatu dezaket, orduan, konektatuta nago? ez nago oso zihur.
Beste aldetik, beste momentuetan argi dago On nagoela. Sare sozialak erabiltzen ditut, bideojokoetara jolastea gustatzen zait, eta nire lagunekin ordenagailuaren bidez hitz eiten dut. Bai Twitter, Instagram edota beste sare sozialetan nabil, eta batzuetan gustatzen zait or barruan sortzen diren subkomunitateak. Lagun batzuk hor aurkitu ditut, eta pertsona berri askorekin hitz egin dut era horretan.
Hala ere, behar dudanean, "Off" egon ahal nahiz, eta ere guztatzen zait batzuetan guztia alde batera uztea eta erlaxatzea. Uda guztietan aste bat edo bi joaten nahiz mendira talde batekin, eta ez dugu mugikorra erabiltzen arazo bat ez badago. Gainera, nire lagunekin nagoenean, ez dut mugikorra ukitzen. Askotan, ez dut eta horretan pentsatzen, eta norbaitek ateratzen badu (zerbait bilatzeko ez bada, noski), zerbait esaten diogu.
Ondorioz, bi egoeratan nago, batzuetan "On", batzuetan "Off", baina batetik bestera arazorik gabe aldatu dezaket.
Hasteko, esan behar dut nit teknologiazale bat naizela. Makinak, ordeagailuak eta mugikorrak gustatzen zaizkit eta haiek erabiltzea ere. Hau dela eta, denbora asko pasatzen dut ordenagailuan, etxean nagoen denbora gehiena, egia esanda. Hala ere, askotan ez nago bereziki "konektatuta". Ordenagailua funtzio asko ditu, eta niretzat, adibidez, liburutegi bat izatea, haietako bat da. Irakurtzeak asko gustatzen zait, eta egunero zerbait iraurtzen nago, askotan mugikorrean ere. Hori dela eta, egoera hori On edo Off bada, ez nago seguru. Ez nago inorekin konektatua, liburu hori inprimatu dezaket, orduan, konektatuta nago? ez nago oso zihur.
Beste aldetik, beste momentuetan argi dago On nagoela. Sare sozialak erabiltzen ditut, bideojokoetara jolastea gustatzen zait, eta nire lagunekin ordenagailuaren bidez hitz eiten dut. Bai Twitter, Instagram edota beste sare sozialetan nabil, eta batzuetan gustatzen zait or barruan sortzen diren subkomunitateak. Lagun batzuk hor aurkitu ditut, eta pertsona berri askorekin hitz egin dut era horretan.
Hala ere, behar dudanean, "Off" egon ahal nahiz, eta ere guztatzen zait batzuetan guztia alde batera uztea eta erlaxatzea. Uda guztietan aste bat edo bi joaten nahiz mendira talde batekin, eta ez dugu mugikorra erabiltzen arazo bat ez badago. Gainera, nire lagunekin nagoenean, ez dut mugikorra ukitzen. Askotan, ez dut eta horretan pentsatzen, eta norbaitek ateratzen badu (zerbait bilatzeko ez bada, noski), zerbait esaten diogu.
Ondorioz, bi egoeratan nago, batzuetan "On", batzuetan "Off", baina batetik bestera arazorik gabe aldatu dezaket.
"Conectados"
Gaur, Jorde Évole-ren telesaioko, "Salvados", episodio bat ikusi ondoren, hausnarketa bat egingo dugu. Telesaio honetan, gure gizartearen arazo sozialak eta politikoei hitz egiten da, eta honetan, mugikorrei buruz hitz egingo dugu, eta haiekin daukagun adikzioa.
Bai, nahiz eta hitz gogorra izatea, adikzioari buruz hitz egiten ari gara. mugikorrak duela 10 urte agertu ziren, baina gure eguneko parte ezinbestekoa bihurtu dira, gehiegi aldi batzuetan. Jaikitzen garenean begiratzen dugun lehenengo gauza da askotan, eta egun guztia pantailari begira gaude.
Programa hasten denean, gazte batzuk ikus ditzakegu terapia egiten. Gazte hauek, sare sozialetatik atera nahi dira, batzuk haien gurasoen gomendioz, beste batzuk haiek nahi dutelako. Haietako asko, oso txarto sentitzen dira mugikorrarik gabe, eta berehala nahi dute sarera bueltatu, zer gertatu den jakitea.
Adikzio hau, adikzio bat delako, nomofobia izena du (mugikorrarik gabe egoteari beldurra izan), eta nahiz eta oraindik ofiziala ez izatea, profesional askok dagoeneko tratatzen dute arazo hau. Hurrengo elkarrizketan, mutil bat agertzen zen, eta berak kontatzen zuen, bere erantzunkizunak alde batera uzten zituela, mugikorrarekin egoteko.
Gero, Jordi Évole elkarrizketa batean esaten du berak ere adikzio pixka bat duela, eta bere lankideetako bat hitz egiten du egoera hori seriotzan har dezan Jordik. Arazo hau oso normalizatua dago, eta ikusten ez den zerbait larria da. Konturatu gabe, gure bizitza osoa sartu dugu plastikozko kutxa txikietan, eta batzuk ahastu dute hortik nola ateratzen garen.
Bukatzeko, nire iritzia emango dizuet. Mugikorrak tresna bat dira, koilara bat edo sare sozialak bezalakoa. Ondo erabiliz gero, gure bizitza errazagoa egin ahal dute, eta ez dira "per se", zerbait txarra. Gure arazoa, mundu erreala alde batera usten hasten garenean dago. Mugikorrak informazio ugari transmititzen dute, bai gugatik, mesuak bidaliz, bai besteengatik, sare sozialetan, internetan, etc. Hori dela eta, komunikazio bidea bihurtzen hari dira, eta kontaktua galtzen dugu gure ingurunearekin. Arazo hau, eskoletan landu behar dela uste dut, zeren nahiz eta arriskutzuak bihurtzen ari diren, gure bizitzaren parte bat dira dagoeneko, eta ezin dugu atzera joan.
Bai, nahiz eta hitz gogorra izatea, adikzioari buruz hitz egiten ari gara. mugikorrak duela 10 urte agertu ziren, baina gure eguneko parte ezinbestekoa bihurtu dira, gehiegi aldi batzuetan. Jaikitzen garenean begiratzen dugun lehenengo gauza da askotan, eta egun guztia pantailari begira gaude.
Programa hasten denean, gazte batzuk ikus ditzakegu terapia egiten. Gazte hauek, sare sozialetatik atera nahi dira, batzuk haien gurasoen gomendioz, beste batzuk haiek nahi dutelako. Haietako asko, oso txarto sentitzen dira mugikorrarik gabe, eta berehala nahi dute sarera bueltatu, zer gertatu den jakitea.
Adikzio hau, adikzio bat delako, nomofobia izena du (mugikorrarik gabe egoteari beldurra izan), eta nahiz eta oraindik ofiziala ez izatea, profesional askok dagoeneko tratatzen dute arazo hau. Hurrengo elkarrizketan, mutil bat agertzen zen, eta berak kontatzen zuen, bere erantzunkizunak alde batera uzten zituela, mugikorrarekin egoteko.
Gero, Jordi Évole elkarrizketa batean esaten du berak ere adikzio pixka bat duela, eta bere lankideetako bat hitz egiten du egoera hori seriotzan har dezan Jordik. Arazo hau oso normalizatua dago, eta ikusten ez den zerbait larria da. Konturatu gabe, gure bizitza osoa sartu dugu plastikozko kutxa txikietan, eta batzuk ahastu dute hortik nola ateratzen garen.
Bukatzeko, nire iritzia emango dizuet. Mugikorrak tresna bat dira, koilara bat edo sare sozialak bezalakoa. Ondo erabiliz gero, gure bizitza errazagoa egin ahal dute, eta ez dira "per se", zerbait txarra. Gure arazoa, mundu erreala alde batera usten hasten garenean dago. Mugikorrak informazio ugari transmititzen dute, bai gugatik, mesuak bidaliz, bai besteengatik, sare sozialetan, internetan, etc. Hori dela eta, komunikazio bidea bihurtzen hari dira, eta kontaktua galtzen dugu gure ingurunearekin. Arazo hau, eskoletan landu behar dela uste dut, zeren nahiz eta arriskutzuak bihurtzen ari diren, gure bizitzaren parte bat dira dagoeneko, eta ezin dugu atzera joan.
2018(e)ko apirilaren 15(a), igandea
Artefaktoa
Makey-makey erabili dugu gizonen eta emakumeen arteko desberdintasun eta berdintasun batzuk erakusteko joku didaktiko bat egin dugu, non galdera batzuk erantzutea eskatzen dugu. Guztiak zientifikoki frogatuta daude, orduan, umeek ulertuko dute zein den genero bakoitzaren rola sozietatean. Baina hori ez da erakutsi nahi dieguna gure ikasleei, hau da, bideoan ikusitako frogatuta dago, ordea, gerta liteke ados ez egotea erantzunekin eta hori gertatzen bada normal ikusi behar dute, bakoitzak gure ezaugarriak ditugu eta onartu behar dira.
Ariketa honen helburua zein da? Galderen erantzuna jakitea sozietatea nola sailkatzen dituen emakumeak eta gizonak ikustea da, beste aldetik, erantzun bakoitzarekin hausnarketa egingo dugunez haien ideiak ordenatuko dituzte eta gai honetan haien ikuspuntua izango dute, beste klasekideen erantzunak errespetatu beharko dituzte, berdin da ondo edo gaizki erantzuten badute.
Nahiz eta aktiboki berdintasuna bilatzea, ikusi ditugun filma eta artikuluetan, argi usten dute gure gizartearen alderdi iluna. Estereotipo asko daude gure ingurunean, eta erraza da nahi gabe haietan erortzea. Gauza horietatik alde egin behar dugu, zeren eta guk irakatsi behar diegu etorkizuneko umeei berdintasuna eta baloreak.
Nahiz eta aktiboki berdintasuna bilatzea, ikusi ditugun filma eta artikuluetan, argi usten dute gure gizartearen alderdi iluna. Estereotipo asko daude gure ingurunean, eta erraza da nahi gabe haietan erortzea. Gauza horietatik alde egin behar dugu, zeren eta guk irakatsi behar diegu etorkizuneko umeei berdintasuna eta baloreak.
Anyway, "Lawrence anyways"
Beste filma baten hausnarketa hasiko dugu. prest? beno, ba hasiko naiz. Film hau klasean lantzen ari garen topikoekin doa, konkretuki generoarekin. Zergatik? Ba Lawrence, genero aldaketa bat egin nahi duelako.
Lawrence literatura irakasle bat da, neska lagunarekin, hogeita hamar urte gutxienez, lana, bizitza muntatua. Baina duela denbora batetik hona, ez da zoriontsua izan, eta egun batean, azkenean bere neska lagunari azaltzen dio bere arazoa. Bera, emakume bat izan nahi du.
Momentu horretatik, iksten dugu Lawrence-n transformazioa, peluca eramaten, emakume arropa, makillajea... eta abar. Hasieran, guztia gutxi gora behera ongi doa, bere eskolako ikasleek ez dute ezer esaten, eta bizitza jarraitzen du. Baina oso azkar, jende hitz egiten hasten da, eta arazoak hasten dira. Feria erakuskizun bat bezala tratatzen diote eta bere neska laguna azkenean ezin du presioarekin eta bakarrik uzten dio. Agertzen dira borrokak, laguntzen dioten beste batzuk, arazo familiarrak... eta abar.
Lawrence-n egoera ez da hain arraroa, zeren eta aplikatu ahal dugu lgtb mundu guztira. Eta gure lanean, horrela diren ikasle edo lankide izanteko posibilitatea dugu. Momentu horretan nola erantsungo dugu? nola laguntzen diegu? bizitza osoan, isolatzen dieten gizarte batean biziko dira, eta gure lana, haiek bere buruarekin eroso aurkitzea da.
Orain, film hau aztertuko dugu Fueyo Gutiérrezen eta Fernández del Castroren (2012) irakurgaian oinarrituz, hainbat galderei erantzuten.
Lawrence literatura irakasle bat da, neska lagunarekin, hogeita hamar urte gutxienez, lana, bizitza muntatua. Baina duela denbora batetik hona, ez da zoriontsua izan, eta egun batean, azkenean bere neska lagunari azaltzen dio bere arazoa. Bera, emakume bat izan nahi du.
Momentu horretatik, iksten dugu Lawrence-n transformazioa, peluca eramaten, emakume arropa, makillajea... eta abar. Hasieran, guztia gutxi gora behera ongi doa, bere eskolako ikasleek ez dute ezer esaten, eta bizitza jarraitzen du. Baina oso azkar, jende hitz egiten hasten da, eta arazoak hasten dira. Feria erakuskizun bat bezala tratatzen diote eta bere neska laguna azkenean ezin du presioarekin eta bakarrik uzten dio. Agertzen dira borrokak, laguntzen dioten beste batzuk, arazo familiarrak... eta abar.
Lawrence-n egoera ez da hain arraroa, zeren eta aplikatu ahal dugu lgtb mundu guztira. Eta gure lanean, horrela diren ikasle edo lankide izanteko posibilitatea dugu. Momentu horretan nola erantsungo dugu? nola laguntzen diegu? bizitza osoan, isolatzen dieten gizarte batean biziko dira, eta gure lana, haiek bere buruarekin eroso aurkitzea da.
Orain, film hau aztertuko dugu Fueyo Gutiérrezen eta Fernández del Castroren (2012) irakurgaian oinarrituz, hainbat galderei erantzuten.
- Emakumeak nabarmenak dira filman?
Bai, emakumeak dira filma honen ardatza, eta ikasi dugun Betchdel testa soberan pasatzen du. Emakumeen egoerak eta gizarteak sortzen dituen zailtasunak, filmaren alde garrantsitzuena da. - Emakume ezberdinak agertzen dira filman?
Bai, era askotako emakumeak agertzen dira, gogorrak eta haien modura bizitzen direnak (Freud), egoera zailetan daudenak (Lawrence), eta gizartearen estereotipoarekin bat egin dutenak (Lawrencen ama). - Rola naturalizatzen dituzten eszenak sahiesten dira?
Oso filma artistikoa da, metafora asko erabiliz. Hala ere, argi geratzen da emakumeen rolaren kontra eta estereotipo guztien kontra doala. - Emakumeek paper aktiboa da filman?
Lehen esan dudan bezala, haiek dira filmaren ardatza. Haien borrokak eta pozak, haien egoerak dira film honen mamia. - Garrantzia ematen zaio emakumeak genero-gatazkekin bizitzen duten borroka etengabeaz?
Bai, eta era izugarrian. Heteropatriarkado batean bizitzen garela, indarkeria, eta era askotako oztopoak daude emakumeen bizitzetan, eta film honetan ia guztiak aurki ditzakegu.
Bibliografia:
Fueyo Gutiérrez, A., eta Fernández del Castro, J. I. (2012). Hacer visible lo cotidiano a través del cine: la perspectiva de género en la Educación para el Desarrollo. Revista electrónica interuniversitaria de formación del profesorado, 15(2).
"La Caza" filmaren hausnarketa txiki bat
La caza filmak, Lucas izeneko berrogeitapiku gizon bati buruz doa. Lucas, irakaslea da haur hezkuntza ikastetxe txiki batean, eta umeekin jolasten pasatzen du denbora gehiena. Bakarrik bizi du bere emaztearekin dibortziatu zenetik, txakur txiki batekin.
Arazoak hasten dira egun baten, bere lagun baten alabarekin. Erlazio hurbila zuen neskatoarekin, eta behin baino gehiago eraman du etxera, Clara (neska) galtzeko ohitura du eta.
Lukasen burukominak, Clara musu bat eman nahi dionean. Berak hori zerbait txarra dela azaltzean, Clarak haserretzen da eta gero, beste irakasle bati, Lucas, bere anaiari entzutako zerbait lizuna erakutsi diola esaten dio.
Horrela, zurrumurruak zabaltzen dira herritik eta kasualitate eta akats batzuk direla eta, guztiek Lucas pedofilo bat dela uzte dute. Hori, bere bizitza alde batetik bestera jartzen du, eta guztiok paria eta norbait nazkagarri bezala tratatzen dute, bere lagun bat izan ezik.
Filma hau oso gogorra da, baina askoz gehiago irakaslea izateko asmoa dugun pertsonentzan. Lucasi gertatu ziona, guri gertatzea ez da batere zaila. Eta gure bizitza pikutara bidali dezake. Hala ere, pixka bat dramatizatuta bezala zirudien. Azkenean, neska oso txiki bat da, eta herri guztia bera zerbait arraroa esateagatik, duela urte asko bere laguna izan den norbait isolatu eta baztertzen dute? proba gehiago egon behar direla espero dut.
Bukatzeko, film hau ikusten ari garen bitartean, Bechdel test-a egin dugu. Film bat test hau gainditzeko, hiru irizpide gainditu behar ditu:
Filmean gutxienez bi pertsonaia emakumezko ateratzen dira.
Pertsonaia horiek behin bederen elkarrekin hitz egiten dute.
Elkarrizketa horren gaia gizon bat ez den beste zerbait da.
Zoritzarrez, filman umakume ugari agertu arren, ez dut aurkitu eszena bat ere ez non hiru irizpideak lortzen direnean.
Arazoak hasten dira egun baten, bere lagun baten alabarekin. Erlazio hurbila zuen neskatoarekin, eta behin baino gehiago eraman du etxera, Clara (neska) galtzeko ohitura du eta.
Lukasen burukominak, Clara musu bat eman nahi dionean. Berak hori zerbait txarra dela azaltzean, Clarak haserretzen da eta gero, beste irakasle bati, Lucas, bere anaiari entzutako zerbait lizuna erakutsi diola esaten dio.
Horrela, zurrumurruak zabaltzen dira herritik eta kasualitate eta akats batzuk direla eta, guztiek Lucas pedofilo bat dela uzte dute. Hori, bere bizitza alde batetik bestera jartzen du, eta guztiok paria eta norbait nazkagarri bezala tratatzen dute, bere lagun bat izan ezik.
Filma hau oso gogorra da, baina askoz gehiago irakaslea izateko asmoa dugun pertsonentzan. Lucasi gertatu ziona, guri gertatzea ez da batere zaila. Eta gure bizitza pikutara bidali dezake. Hala ere, pixka bat dramatizatuta bezala zirudien. Azkenean, neska oso txiki bat da, eta herri guztia bera zerbait arraroa esateagatik, duela urte asko bere laguna izan den norbait isolatu eta baztertzen dute? proba gehiago egon behar direla espero dut.
Bukatzeko, film hau ikusten ari garen bitartean, Bechdel test-a egin dugu. Film bat test hau gainditzeko, hiru irizpide gainditu behar ditu:
Filmean gutxienez bi pertsonaia emakumezko ateratzen dira.
Pertsonaia horiek behin bederen elkarrekin hitz egiten dute.
Elkarrizketa horren gaia gizon bat ez den beste zerbait da.
Zoritzarrez, filman umakume ugari agertu arren, ez dut aurkitu eszena bat ere ez non hiru irizpideak lortzen direnean.
Kartografia
"Nola ikasten dugu?" galdera aztertzen jarraitzeko, kartografia bat egitea erabaki dugu.
 |
| Kartografia |
Kartografia honetan, nire ikasketa prozesuko alde guztiak aztertzen saiatu nahiz. Hasteko, hezkuntza formalean, nire ikastola eta unibertsitatea daude. Bietan, nire jakinduri teoriko nagusia lortu dut, baina lehenean, bizitzeko beharrezko diren baseak ez ezik, nire pertsonalitatea sortzen hasi nintzen.
Beste alde batean, unibertsitatean zer egin nahi nuena aurkitu nuen. Ikasketa espezializatua gogorragoa zen alde batetik, baina gustoko zerbait zen ikastetxeko gai nagusiegiak eta ia inoiz ez erabiltzen diren gauzetatik alde.
Hezkuntza ez formalean, nire lagunak, eta familia alde garrantzitsuena izan dira. Bietatik ikasi dut pertsona bat izatea zer den eta baoreak, iritzia eta esperientzak eman dizkidate. Baloreei buruz hitz egiterakoan, kirolak eta nire eskaut taldea aipatu behar ditut. Bietan ikasi nuen besteekin lan egitera eta talde-lanaren garrantsia. Gainera, eskaut taldean aurkitu nuen nire irakaslea izateko pasioa.
Azkenik, baina hala ere oso garrantsitzua, irakurtzea asko guztatu zait txikitatik. Liburuak bata bestearen atzetik bukatzen ditut eta haien istorioetatik, pertsonaien bizitzetatik, asko ikasi dut.
Teknografia
Tailerra honen helburua, "nola ikasten dugu?" galderari erantzutea da. Horretarako, nik nire ezagutzak non aurkitzen ditut pentsatuz, video motz hau egin dut zenbait argazkiekin. Haien artean, hezkuntza formalean (unibertsitatean, eskolan, eta habar) ezakutza gehienak eskuratu ditut, baina hezkuntza ez-formala (liburuak, interneta, nire lagunak...) garrantzitsuena iruditzen zait, nik pertsona bezala definitzen diren gauzak horrela ikasi ditudalako.
Konpetentzia digitalak
Gaur egun, konpetentzia digitalari buruz gero eta gehiago hitz egiten da. Hori azaltzen dituzten bi bideo ikusiz gero, infografia bat egin dut zuek hobetu uler dezazuen kontzeptu hau..
Gaitasun digitala, pertsona bat informazioa tratatzeko eta teknologia digitala erabiltzeko gaitasuna da. Gaitasun honek, gauza txiki askotan oinarritzeen da, orain ikusiko dugun bezala.
 |
| Konpetentzia digitalak |
Gaitasun digitala, pertsona bat informazioa tratatzeko eta teknologia digitala erabiltzeko gaitasuna da. Gaitasun honek, gauza txiki askotan oinarritzeen da, orain ikusiko dugun bezala.
- Gaitazun informazionala: Informazioa lortzeko gaitasuna. Hau ere barne hartzen du informazioarekin lantzea eta informazio egokia aukeratzea.
- Konpetentzia teknologikoa: Tresna teknologikoak ulertzea eta haiekin lan egiteko gai izatea. (ordenagailuak, mugikorrak)
- Alfabetatze multipleak: Interneta eta mundu digitala mezu era asko ditu, eta haiek ulertzea garrantzitsua da.
- Konpetentzia kognitibo generikoa: Informazio iturri izugarri hau, badakigun ezaguerekin lotzeko gaitasuna da.
- Hiritartasun digitala: Lehen esan dugun bezala, interneta eta teknologia, mundu bat osatzen dute, eta errealitatearen parte bat da, nahasten hari da gure bizitzetan. Mundu nahastuta honetan bizitzeko gaitasuna da hau.
Ideia Kaiolan
Gaur egun, hezkuntzan, ez da nahikoa klasean agertzen dena aztertzearekin. Pauso bat gehiago heman behar dugu eta ikuspuntu berriak bilatu. Horretarako, Chema Madozen irudi bati begiratuko dugu eta hausnarketa txiki bat egingo dugu.
Argazkilariaren irudi guztien artean, hodei hau kaiola batean sartuta nire arreta ere arrapatu du. Kaiolak metafora gogorrak izan daitezke, gehienetan limiteei buruz pentsatzen dugunean. Horregatik, nire ustez, gure gizarteari buruz hitz egiteko, egokiena da. Zer da gizartea, arau eta limiteak ez ezik? Egiten duguna besteoi nola eragiten die eta zer pentsatuko dute baldintzatzen ditu gure erabakiak. Eta askotan, era intrusibo eta desatsegina batean.
Gizarteak inposatzen dituen arauak, txikitatik ikasten dira, eta askotan, era izkutu, inkontziente batean. Adibidez, haur hezkuntzan ume bati etxe bat lauki bat eta triangelu batekin egiten dela aurkezten diegunean, haien irudimena pixkatzo bat limitatzen dugu. Eta horrela, gure gizartean aurkitzen ditugun estereotipo guztiek; umeak urdina, neskak arrosa, klasean isilik eta ezer esan gabe, tatoo bat makarren zerbait da.... eta abar.
Hodei hau, gure hezkuntza sisteman aurkitu ahal ditugun umeen irudimena, askatasuna... errepresentatzen du. Gure gizarten arauen eta estereotipoetan isolatua, ez bakarrik kaiola bezala, baizik eta barrera moduan ere, zeren destakatzen duen edonork, ez da gehienetan onartzen.
Argazkilariaren irudi guztien artean, hodei hau kaiola batean sartuta nire arreta ere arrapatu du. Kaiolak metafora gogorrak izan daitezke, gehienetan limiteei buruz pentsatzen dugunean. Horregatik, nire ustez, gure gizarteari buruz hitz egiteko, egokiena da. Zer da gizartea, arau eta limiteak ez ezik? Egiten duguna besteoi nola eragiten die eta zer pentsatuko dute baldintzatzen ditu gure erabakiak. Eta askotan, era intrusibo eta desatsegina batean.
Gizarteak inposatzen dituen arauak, txikitatik ikasten dira, eta askotan, era izkutu, inkontziente batean. Adibidez, haur hezkuntzan ume bati etxe bat lauki bat eta triangelu batekin egiten dela aurkezten diegunean, haien irudimena pixkatzo bat limitatzen dugu. Eta horrela, gure gizartean aurkitzen ditugun estereotipo guztiek; umeak urdina, neskak arrosa, klasean isilik eta ezer esan gabe, tatoo bat makarren zerbait da.... eta abar.
Hodei hau, gure hezkuntza sisteman aurkitu ahal ditugun umeen irudimena, askatasuna... errepresentatzen du. Gure gizarten arauen eta estereotipoetan isolatua, ez bakarrik kaiola bezala, baizik eta barrera moduan ere, zeren destakatzen duen edonork, ez da gehienetan onartzen.
Harpidetu honetara:
Iruzkinak (Atom)