Blog honekin bukatzeko momentua da, eta horretarako, azken begirada bat emango diegu gure sarrera guztiei. Blog hau hiru zatitan edo tailerretan banatu dezakegu, "nola ikasten dut", "Generoa eta IKT-ak", eta "Hiritartasun digitala".
Hasteko, "Nola ikasten dut" tailerran, galdera batzuei erantzun nituen, proiektua nola lantzeko pentsarazteko.
Ondoren, zenbait argazkien artean, Hodei Kaiolatutakoa aukeratu nuen beste hausnarketa bat egiteko.
Hurrengo pausua, konpetentzia digitalaren arabera ikastea zen, eta horretarako, bi bideotetatik ateratako informazioa erabiliz, teknografia bat egin genuen. Ondoren, beste teknografia bat egin nuen, lehen erantsundako galderak eta artikuluekin lotuta. Beste aldetik, kartografia bat ere egin genuen, eta horri buruzko hausnarketa bat. Beste post batean, kartografia hori azaltzen duen Qr kodea, eskegi nuen.
Bigarren tailerran, bi filma ikusi genituen, genero rolak hezkuntzan duten alde iluna ikusiz eta hausnartzen. Alde batetik, "la caza" filma ikusi genuen, non irakasle gizon baten arazoak ikus ditzakegu, eta beste aldetik, "Lawrence anyways" filman, emakumeak aurkitzen dituzten ostopoak aztertzeko aukera izan genuen.
Tailerrarekin bukatzeko, makey-makey tresna erabiliz, artefaktu bat egin genuen taldeka, non filmetan ikusitako rolak aztertzen genituen.
Azken tailerra, "Hiritartasun digitala", internetari konektatuta egoteari buruz doa, eta lau hausnarketaz osatuta dago. Lehenengoa, "conectados", Jordi Évole-n "Salvados" telesaioko episodio bati buruz doa, eta mugikorrarekiko adikzioa aztertzen du. Bigarrenean, "on eta off momentuak", nire buruari galdetzen diot ea noiz nagoen konektatuta. Hirugarrena, "la ilusión de una vida sin internet", mugikorrak, lanari buruzko, lanetik kanpo duten eraginari buruz, hitz egiten du. Azkenik, "PRIVACY" hausnarketan, pribatasunaren garrantziari buruz hitz egiten dugu.
Hau izan da guztia, espero dut informazio guzti hau zuen gustokoa izatea, eta eskerrik asko hemen egoteagatik ^^.
2018(e)ko ekainaren 7(a), osteguna
PRIVACY
Hiritartasun digitala bukatzeko, Gleen Greenwald-en TED talk baten hausnarketa bat egingo dugu, non pribatasunari buruz hitz egingo dugu, gai bat gero eta garrantzitsuagoa dena, batez ere, Facebook eta Estatu batuko gobernuak agerian jarri duten informazia kontuan hartzen badugu. Interneta, gaur egun, masa espioitza tresna bat da.
Gizartea, eta prozedura hauek bultzatzen dituzten pertsonek, mundua bi zatitan banatzen dute. Alde batetik, jende txarra dago, eta haiek pribatasuna nahi dute gauza txar horiek izkutatzeko. Beste aldetik, jende ona, ez du beldurra, zeren eta haiek ez dute ezer egiten eta ez zaie inporta norbaitek haien bizitzari buruz jakitea.
Pentsamendu hau, Glenn-en hitzetan, automespretxu hizugarria da. Guztiok daukagu informazioa zabaltzeko nahia, horregatik hitz egiten dugu eta sare sozialak erabiltzen ditugu. Baina aldi berean, pertsona guztiek daukagu zerbait izkutatzeko, zeren eta arauak apurtzea, gure naturan dago. Gure gizartea presio handia jartzen du guztiok era berberan portatzeko, eta normatik kanpo egoteko, gure pribatasuna erabiltzen dugu.
Greenwald esaten duenez, gizakiak animali sozial bat gara, eta gure gizartean daukagun arauak jarraitzen ditugu, besteek begiratzen ari direlako. Norbait begiratzen dagoela jakiten badugu, gure portaera aldatzen da, eta bere hitzetan, "mass media" bihurtu da adimenaren prisioa, egiten duguna guztiok jakingo dutela pentsatzean, gure portaera limitatzen dugu automatikoki.
Pribatasuna gaur egun ia ezineskoa da. Guk sareetan idazten dugun guztia, norbaiten idatzita geratzen da, eta informatiko batek erraz aurkitu ditzake mezu horiek. Gauza bera gertatzen da whatsapp, edo google-kin. Edozer bilatzean, edozer esatean, norbait, nahi badu, entzun dezake. Zuri buruz guztia ikasi ahal du zuk ezer jakin gabe, eta zure iitzia eskatu gabe. Gobernu eta tiranoen tresna onena bihurtu da. Gure eskuetan dago hori gelditzea, bai benetako pribatasuna eskatuz, bai arau sozialak aldatzen eta besteen alde "lotsagarriak" onartzen.
Gizartea, eta prozedura hauek bultzatzen dituzten pertsonek, mundua bi zatitan banatzen dute. Alde batetik, jende txarra dago, eta haiek pribatasuna nahi dute gauza txar horiek izkutatzeko. Beste aldetik, jende ona, ez du beldurra, zeren eta haiek ez dute ezer egiten eta ez zaie inporta norbaitek haien bizitzari buruz jakitea.
Pentsamendu hau, Glenn-en hitzetan, automespretxu hizugarria da. Guztiok daukagu informazioa zabaltzeko nahia, horregatik hitz egiten dugu eta sare sozialak erabiltzen ditugu. Baina aldi berean, pertsona guztiek daukagu zerbait izkutatzeko, zeren eta arauak apurtzea, gure naturan dago. Gure gizartea presio handia jartzen du guztiok era berberan portatzeko, eta normatik kanpo egoteko, gure pribatasuna erabiltzen dugu.
Greenwald esaten duenez, gizakiak animali sozial bat gara, eta gure gizartean daukagun arauak jarraitzen ditugu, besteek begiratzen ari direlako. Norbait begiratzen dagoela jakiten badugu, gure portaera aldatzen da, eta bere hitzetan, "mass media" bihurtu da adimenaren prisioa, egiten duguna guztiok jakingo dutela pentsatzean, gure portaera limitatzen dugu automatikoki.
Pribatasuna gaur egun ia ezineskoa da. Guk sareetan idazten dugun guztia, norbaiten idatzita geratzen da, eta informatiko batek erraz aurkitu ditzake mezu horiek. Gauza bera gertatzen da whatsapp, edo google-kin. Edozer bilatzean, edozer esatean, norbait, nahi badu, entzun dezake. Zuri buruz guztia ikasi ahal du zuk ezer jakin gabe, eta zure iitzia eskatu gabe. Gobernu eta tiranoen tresna onena bihurtu da. Gure eskuetan dago hori gelditzea, bai benetako pribatasuna eskatuz, bai arau sozialak aldatzen eta besteen alde "lotsagarriak" onartzen.
"La ilusion de una vida sin internet"
Gaur, Evgeny Morozov-en artikulu bat aztertuko dugu, Hiritartasun digitala tailerrari jarraituz.
Evgeny Morozov, hasten da Frantzian ezarri den lege bati buruz hitz egiten, "el derecho a desconectar" izendatu dutena. Lege honen arabera, langileek, ez dute mugikorrari begiratu behar lan mezuak erantzuteko lan egiteko orduetatik kanpo (nahi ez baduta, noski). Enpresa asko, era honetako arauak jartzen hasten ari dira, nahiz eta lege hau haien herrialdeetan ez egon. Baina, benetan deskonektatu dezakegu?
Lanetatik kanpo komunikazioa limitatzea oso zaila da, eta baliabide garrantzitsua da lanpusto askotan. Gure gizartea ohituta dago komunikazio instantaneora, eta ez zaigu gustatzen oztopoak aurkitzea. Adibide bat jartzeko, duela urte batzuk, nire ingelesa irakasleari, bere buruzagia mugikorra bat erostea eskatu zion, zeren eta ezineskoa zen berarekin kontaktuan egotea.
Morozov-ek, deskonektatzeko eskubidea zalantzan jartzen du, eta abstinentziarako eskubidearekin konparatzen du. Arazoa beste aldetik datorrela dio, eta sare sozialei buruz hitz egiten du. Tailer honetan adikzioari hitz egin dugu, eta ha beste adibide bat bezala ikus dezakegu.
Beste aldetik, lan txikietan eskubidea ezineskoa dela aipatzen du, zeren eta, adibidez, banatzaile bezala lan egiten baduzu, premiazko zerbait bidaltzeko prest egon behar zara, eta lanpostu txiki askoetan, gauza berbera gertatzen da, baliabide onegia da antolatzeko eta komunikatzeko.
Bukatzeko, nire iritzia partekatuko dut. Dagoeneko, ez gara inoiz deskonektatuta egongo. Sareak eta interneta, gure munduaren parte bat da, eta ezineskoa atzera eman. Hala ere, limiteak jarri behar ditugu, eta guztion artean lan egin behar dugu teknologiaren erabilera on bat egiten.
Evgeny Morozov, hasten da Frantzian ezarri den lege bati buruz hitz egiten, "el derecho a desconectar" izendatu dutena. Lege honen arabera, langileek, ez dute mugikorrari begiratu behar lan mezuak erantzuteko lan egiteko orduetatik kanpo (nahi ez baduta, noski). Enpresa asko, era honetako arauak jartzen hasten ari dira, nahiz eta lege hau haien herrialdeetan ez egon. Baina, benetan deskonektatu dezakegu?
Lanetatik kanpo komunikazioa limitatzea oso zaila da, eta baliabide garrantzitsua da lanpusto askotan. Gure gizartea ohituta dago komunikazio instantaneora, eta ez zaigu gustatzen oztopoak aurkitzea. Adibide bat jartzeko, duela urte batzuk, nire ingelesa irakasleari, bere buruzagia mugikorra bat erostea eskatu zion, zeren eta ezineskoa zen berarekin kontaktuan egotea.
Morozov-ek, deskonektatzeko eskubidea zalantzan jartzen du, eta abstinentziarako eskubidearekin konparatzen du. Arazoa beste aldetik datorrela dio, eta sare sozialei buruz hitz egiten du. Tailer honetan adikzioari hitz egin dugu, eta ha beste adibide bat bezala ikus dezakegu.
Beste aldetik, lan txikietan eskubidea ezineskoa dela aipatzen du, zeren eta, adibidez, banatzaile bezala lan egiten baduzu, premiazko zerbait bidaltzeko prest egon behar zara, eta lanpostu txiki askoetan, gauza berbera gertatzen da, baliabide onegia da antolatzeko eta komunikatzeko.
Bukatzeko, nire iritzia partekatuko dut. Dagoeneko, ez gara inoiz deskonektatuta egongo. Sareak eta interneta, gure munduaren parte bat da, eta ezineskoa atzera eman. Hala ere, limiteak jarri behar ditugu, eta guztion artean lan egin behar dugu teknologiaren erabilera on bat egiten.
On eta Off momentuak
Hiritartasun digitala tailerran, hurrengo pausua nire bizitzan ze momentuetan nago konektatua, edo "On", eta noiz nago "Off", edo sareetatik kanpo aztertzea da.
Hasteko, esan behar dut nit teknologiazale bat naizela. Makinak, ordeagailuak eta mugikorrak gustatzen zaizkit eta haiek erabiltzea ere. Hau dela eta, denbora asko pasatzen dut ordenagailuan, etxean nagoen denbora gehiena, egia esanda. Hala ere, askotan ez nago bereziki "konektatuta". Ordenagailua funtzio asko ditu, eta niretzat, adibidez, liburutegi bat izatea, haietako bat da. Irakurtzeak asko gustatzen zait, eta egunero zerbait iraurtzen nago, askotan mugikorrean ere. Hori dela eta, egoera hori On edo Off bada, ez nago seguru. Ez nago inorekin konektatua, liburu hori inprimatu dezaket, orduan, konektatuta nago? ez nago oso zihur.
Beste aldetik, beste momentuetan argi dago On nagoela. Sare sozialak erabiltzen ditut, bideojokoetara jolastea gustatzen zait, eta nire lagunekin ordenagailuaren bidez hitz eiten dut. Bai Twitter, Instagram edota beste sare sozialetan nabil, eta batzuetan gustatzen zait or barruan sortzen diren subkomunitateak. Lagun batzuk hor aurkitu ditut, eta pertsona berri askorekin hitz egin dut era horretan.
Hala ere, behar dudanean, "Off" egon ahal nahiz, eta ere guztatzen zait batzuetan guztia alde batera uztea eta erlaxatzea. Uda guztietan aste bat edo bi joaten nahiz mendira talde batekin, eta ez dugu mugikorra erabiltzen arazo bat ez badago. Gainera, nire lagunekin nagoenean, ez dut mugikorra ukitzen. Askotan, ez dut eta horretan pentsatzen, eta norbaitek ateratzen badu (zerbait bilatzeko ez bada, noski), zerbait esaten diogu.
Ondorioz, bi egoeratan nago, batzuetan "On", batzuetan "Off", baina batetik bestera arazorik gabe aldatu dezaket.
Hasteko, esan behar dut nit teknologiazale bat naizela. Makinak, ordeagailuak eta mugikorrak gustatzen zaizkit eta haiek erabiltzea ere. Hau dela eta, denbora asko pasatzen dut ordenagailuan, etxean nagoen denbora gehiena, egia esanda. Hala ere, askotan ez nago bereziki "konektatuta". Ordenagailua funtzio asko ditu, eta niretzat, adibidez, liburutegi bat izatea, haietako bat da. Irakurtzeak asko gustatzen zait, eta egunero zerbait iraurtzen nago, askotan mugikorrean ere. Hori dela eta, egoera hori On edo Off bada, ez nago seguru. Ez nago inorekin konektatua, liburu hori inprimatu dezaket, orduan, konektatuta nago? ez nago oso zihur.
Beste aldetik, beste momentuetan argi dago On nagoela. Sare sozialak erabiltzen ditut, bideojokoetara jolastea gustatzen zait, eta nire lagunekin ordenagailuaren bidez hitz eiten dut. Bai Twitter, Instagram edota beste sare sozialetan nabil, eta batzuetan gustatzen zait or barruan sortzen diren subkomunitateak. Lagun batzuk hor aurkitu ditut, eta pertsona berri askorekin hitz egin dut era horretan.
Hala ere, behar dudanean, "Off" egon ahal nahiz, eta ere guztatzen zait batzuetan guztia alde batera uztea eta erlaxatzea. Uda guztietan aste bat edo bi joaten nahiz mendira talde batekin, eta ez dugu mugikorra erabiltzen arazo bat ez badago. Gainera, nire lagunekin nagoenean, ez dut mugikorra ukitzen. Askotan, ez dut eta horretan pentsatzen, eta norbaitek ateratzen badu (zerbait bilatzeko ez bada, noski), zerbait esaten diogu.
Ondorioz, bi egoeratan nago, batzuetan "On", batzuetan "Off", baina batetik bestera arazorik gabe aldatu dezaket.
"Conectados"
Gaur, Jorde Évole-ren telesaioko, "Salvados", episodio bat ikusi ondoren, hausnarketa bat egingo dugu. Telesaio honetan, gure gizartearen arazo sozialak eta politikoei hitz egiten da, eta honetan, mugikorrei buruz hitz egingo dugu, eta haiekin daukagun adikzioa.
Bai, nahiz eta hitz gogorra izatea, adikzioari buruz hitz egiten ari gara. mugikorrak duela 10 urte agertu ziren, baina gure eguneko parte ezinbestekoa bihurtu dira, gehiegi aldi batzuetan. Jaikitzen garenean begiratzen dugun lehenengo gauza da askotan, eta egun guztia pantailari begira gaude.
Programa hasten denean, gazte batzuk ikus ditzakegu terapia egiten. Gazte hauek, sare sozialetatik atera nahi dira, batzuk haien gurasoen gomendioz, beste batzuk haiek nahi dutelako. Haietako asko, oso txarto sentitzen dira mugikorrarik gabe, eta berehala nahi dute sarera bueltatu, zer gertatu den jakitea.
Adikzio hau, adikzio bat delako, nomofobia izena du (mugikorrarik gabe egoteari beldurra izan), eta nahiz eta oraindik ofiziala ez izatea, profesional askok dagoeneko tratatzen dute arazo hau. Hurrengo elkarrizketan, mutil bat agertzen zen, eta berak kontatzen zuen, bere erantzunkizunak alde batera uzten zituela, mugikorrarekin egoteko.
Gero, Jordi Évole elkarrizketa batean esaten du berak ere adikzio pixka bat duela, eta bere lankideetako bat hitz egiten du egoera hori seriotzan har dezan Jordik. Arazo hau oso normalizatua dago, eta ikusten ez den zerbait larria da. Konturatu gabe, gure bizitza osoa sartu dugu plastikozko kutxa txikietan, eta batzuk ahastu dute hortik nola ateratzen garen.
Bukatzeko, nire iritzia emango dizuet. Mugikorrak tresna bat dira, koilara bat edo sare sozialak bezalakoa. Ondo erabiliz gero, gure bizitza errazagoa egin ahal dute, eta ez dira "per se", zerbait txarra. Gure arazoa, mundu erreala alde batera usten hasten garenean dago. Mugikorrak informazio ugari transmititzen dute, bai gugatik, mesuak bidaliz, bai besteengatik, sare sozialetan, internetan, etc. Hori dela eta, komunikazio bidea bihurtzen hari dira, eta kontaktua galtzen dugu gure ingurunearekin. Arazo hau, eskoletan landu behar dela uste dut, zeren nahiz eta arriskutzuak bihurtzen ari diren, gure bizitzaren parte bat dira dagoeneko, eta ezin dugu atzera joan.
Bai, nahiz eta hitz gogorra izatea, adikzioari buruz hitz egiten ari gara. mugikorrak duela 10 urte agertu ziren, baina gure eguneko parte ezinbestekoa bihurtu dira, gehiegi aldi batzuetan. Jaikitzen garenean begiratzen dugun lehenengo gauza da askotan, eta egun guztia pantailari begira gaude.
Programa hasten denean, gazte batzuk ikus ditzakegu terapia egiten. Gazte hauek, sare sozialetatik atera nahi dira, batzuk haien gurasoen gomendioz, beste batzuk haiek nahi dutelako. Haietako asko, oso txarto sentitzen dira mugikorrarik gabe, eta berehala nahi dute sarera bueltatu, zer gertatu den jakitea.
Adikzio hau, adikzio bat delako, nomofobia izena du (mugikorrarik gabe egoteari beldurra izan), eta nahiz eta oraindik ofiziala ez izatea, profesional askok dagoeneko tratatzen dute arazo hau. Hurrengo elkarrizketan, mutil bat agertzen zen, eta berak kontatzen zuen, bere erantzunkizunak alde batera uzten zituela, mugikorrarekin egoteko.
Gero, Jordi Évole elkarrizketa batean esaten du berak ere adikzio pixka bat duela, eta bere lankideetako bat hitz egiten du egoera hori seriotzan har dezan Jordik. Arazo hau oso normalizatua dago, eta ikusten ez den zerbait larria da. Konturatu gabe, gure bizitza osoa sartu dugu plastikozko kutxa txikietan, eta batzuk ahastu dute hortik nola ateratzen garen.
Bukatzeko, nire iritzia emango dizuet. Mugikorrak tresna bat dira, koilara bat edo sare sozialak bezalakoa. Ondo erabiliz gero, gure bizitza errazagoa egin ahal dute, eta ez dira "per se", zerbait txarra. Gure arazoa, mundu erreala alde batera usten hasten garenean dago. Mugikorrak informazio ugari transmititzen dute, bai gugatik, mesuak bidaliz, bai besteengatik, sare sozialetan, internetan, etc. Hori dela eta, komunikazio bidea bihurtzen hari dira, eta kontaktua galtzen dugu gure ingurunearekin. Arazo hau, eskoletan landu behar dela uste dut, zeren nahiz eta arriskutzuak bihurtzen ari diren, gure bizitzaren parte bat dira dagoeneko, eta ezin dugu atzera joan.
2018(e)ko apirilaren 15(a), igandea
Artefaktoa
Makey-makey erabili dugu gizonen eta emakumeen arteko desberdintasun eta berdintasun batzuk erakusteko joku didaktiko bat egin dugu, non galdera batzuk erantzutea eskatzen dugu. Guztiak zientifikoki frogatuta daude, orduan, umeek ulertuko dute zein den genero bakoitzaren rola sozietatean. Baina hori ez da erakutsi nahi dieguna gure ikasleei, hau da, bideoan ikusitako frogatuta dago, ordea, gerta liteke ados ez egotea erantzunekin eta hori gertatzen bada normal ikusi behar dute, bakoitzak gure ezaugarriak ditugu eta onartu behar dira.
Ariketa honen helburua zein da? Galderen erantzuna jakitea sozietatea nola sailkatzen dituen emakumeak eta gizonak ikustea da, beste aldetik, erantzun bakoitzarekin hausnarketa egingo dugunez haien ideiak ordenatuko dituzte eta gai honetan haien ikuspuntua izango dute, beste klasekideen erantzunak errespetatu beharko dituzte, berdin da ondo edo gaizki erantzuten badute.
Nahiz eta aktiboki berdintasuna bilatzea, ikusi ditugun filma eta artikuluetan, argi usten dute gure gizartearen alderdi iluna. Estereotipo asko daude gure ingurunean, eta erraza da nahi gabe haietan erortzea. Gauza horietatik alde egin behar dugu, zeren eta guk irakatsi behar diegu etorkizuneko umeei berdintasuna eta baloreak.
Nahiz eta aktiboki berdintasuna bilatzea, ikusi ditugun filma eta artikuluetan, argi usten dute gure gizartearen alderdi iluna. Estereotipo asko daude gure ingurunean, eta erraza da nahi gabe haietan erortzea. Gauza horietatik alde egin behar dugu, zeren eta guk irakatsi behar diegu etorkizuneko umeei berdintasuna eta baloreak.
Harpidetu honetara:
Iruzkinak (Atom)